สักวัน...... ฉันจะเปล่งประกายยยยยยยยยยยยยย.....

 

ไม่ได้เข้ามาเขียนนานมาก

พอได้กลับมาอ่านที่เคยเขียนไว้ ก็รู้สึกแปลกดี

เหมือนกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นกับเรามาก่อน

เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องของเราจริงๆเหรอนี่

 

ช่วงนี้สอบเสร็จแล้วแบบว่าว่าง ก็เลยเอาไดอารี่มานั่งอ่านเล่น

สนุกดีนะ ลองดูสิ

 

ช่วงที่หายไป มีอะไรอัพเดทตั้งมากมายก่ายกอง เล่าไม่หมด

เอาเป็นว่ามีความสุขดี มิตรรักแฟนเพลงไม่ต้องเป็นห่วง(มีด้วยเหรอออออ.........)

 

สักวันฉันจะเปล่งประกาย   วันนั้นถ้าวันนี้มันไม่ใช่ก็ใกล้เคียงมากแล้วแหละ

 

สุขสันต์วันปิดเทอม ขอให้สนุกกับวันหยุด

 พักนี้โดนชีวิตประจำวัน สูบพลัง ทั้งกายและใจ

 

 

 

 และแล้วก็ได้ไปเยือนอำเภอในฝันที่อยาก....ไปมาก

 

 

สอบเสร็จไปแล้ว 5ตัวติดๆ เหลืออีกตัวเดียวเท่านั้น

 ข้าพเจ้าจะได้ไป หลั่นล้าตามประสาคนโสด ถึง อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน

วู้ๆๆๆ ดีใจๆๆๆๆจองตั๋วรถไฟแล้วด้วย ที่โน่นอากาศต้องดีแน่ๆ

พรุ่งนี้จะติดรถเพื่อนไปเที่ยวที่พัทยา ว่าจะแอบไปเซอร์ไพร์แม่ซะหน่อย

ไม่เจอะกันนาน คิดถึงจังเล้ยยยยยยย......

                                            

เหงา   แต่มันไม่ได้มากมายจนทนไม่ได้

เงียบ   แต่ก็ไม่นาน เดี๋ยวก็พูด

งอน   ตอนนี้ยังไม่หาย

คิดถึง  ตลอดเวลา

 

ว้า....วันนี้วันศุกร์ ต้องอยู่หอคนเดียวอีกแย้วววววว

คิดถึงแม่อ่ะ อยากไปหาจัง แต่ไม่มีตังค์ค่ารถ

ขอยืมหน่อยเดะ......

 วันนี้ไปดูหมอมา แอบฮาได้อีก

ไม่เล่าหรอก เดี๋ยวแม่หมอแอบฟัง ก๊าก..........

 

ไม่มีอะไรจะอัพ แค่นี้ละกัน

               เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา

       มีสาวเอกญี่ปุ่นสูงประมาณ150กว่าๆ 2คน

       พยายามตะเกียดตะกายด้วยความสูงที่มี เพื่อปรับแอร์ในห้องพัก

       เหตุการณ์จบลงด้วย หนึ่งในสองคนนั้น หัวทิ่มตกเตียง

       หลังจากนั้นจึงคิดได้ว่า ทำไมไม่ใช้เก้าอี้ต่อบนเตียงอีกที -*-

       ก็บอกแล้ว คนดีๆเค้าไม่ทำกัน

       ข้อคิดที่ได้จากเรื่องนี้ "หาแฟนสูงๆ จะได้ใช้ความสูงของแฟนให้เป็นประโยชน์"

 

เพิ่งย้ายมาอยู่หออ่ะพี่น้อง ยังไม่ถึงเดือนเลย

 แต่รู้สึกว่าพลัดพรากจากครอบครัวมาเป็นชาติ เว่อร์มากกกกกกกกกกก...

คิดถึงที่บ้าน อยู่ด้วยกันก็รำคาญ ห่างกันก็คิดถึง อีนี่จะเอายังงัยไม่รู้เนอะ....

 

กลับมาแล้วค่า

 10 วันที่ผ่านมาของการอยู่ที่โรงเรียนทุ่งไทรทอง จ.ตรัง

 10วัน ไม่มาก แต่ก็นานพอที่จะรู้สึกผูกพัน

มันได้หลายอารมณ์มากๆ เหนื่อย นอย อร่อย สนุก ง่วง ฮา งอน น้อยใจ กลัว(คนเมาที่น่ารักมากๆ )

ไม่อยากกลับ แต่ไม่กลับไม่ได้

พอกลับมาแล้วก็คิดถึง........

คิดถึงทุกอย่างที่มันหลอมรวมกลายเป็นความทรงจำที่ได้รับ

ไม่ว่าจะดี หรือ ไม่ดี

พอใจหรือไม่พอใจ

เราเป็นคนไม่ชอบถูกผูกมัด

แต่ครั้งนี้ถูกความผูกพันเล่นงานเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

อยู่ กทม. นั่งกินข้าวเย็นก็คิดว่า

ถ้าอยู่ตรังตอนนี้คงเป็นวงข้าวใหญ่ที่มีเรา12คน กะลังซัดโฮกกกกกกกกกก(โดยเฉพาะกรูเอง)

ซื้อมังคุดก็คิดถึงผลไม้เป็นกระสอบที่คุณครูและชาวบ้าน รวมทั้งน้องๆเอามาให้จนกินกันไม่ไหว

เห็นสี แล้วก็คิดถึงตอนที่แก๊งค์ทาสี ทาสีกันจนนอย มีคนถึงกับเปรยว่า ตั้งแต่มาอยู่ตรังชีวิตกรูมีสีสันขึ้นเยอะเลย-*-

คิดถึงลุงวิม ลุงนักการที่พยายามหลอกล่อสาวๆอย่างเราให้อยู่ตรังด้วยการจะยกสวนยางให้

น่าสนใจมาก แต่เสียดายที่หลานชายของลุงยังอยู่แค่ ป.6

คิดถึงพี่ตั้ม แอนด์เดอะแก๊งค์ที่มีสมาชิกอีก 2คน คือ เจ๊เดย์ กะ พี่เบิ้ม

แก๊งค์นี้ทำงานบนที่สูงค่ะ เพระสูงกันหมด

พอตกเย็น พี่แกก็จะไปเตะบอลกะชาวบ้าน

ตกดึกก็ตั้งวงกัน พอเค้าตั้งวงมึนได้ที่ จุ๊บจิ๊บก็จะเริ่ม กลัว พยายามไม่เดินเฉียดหรือแสดงอาการกลัว

แต่ก็ไม่สำเร็จค่ะ เค้ารู้เลยทีเดียว จากนั้นมา..

ดูพี่จะให้ความสนใจกะ อาการกลัวคนเมาของเรามากพอสมควร

แต่ไม่มีใครสนใจเลยว่าความเตี้ยของกรู ดันสร้างปัญหาให้ตัวกรูเองด้วยเหมือนกัน

ห้องน้ำ จะมีถังน้ำแกลลอนใบใหญ่มากกกกกกกก สูงประมาณเรานี่แหละ

ตอนน้ำเต็มถังมันก็ไม่มีไรหรอก แต่พอน้ำเหลือก้นๆถัง เกิดไรขึ้นรู้มั้ย? พี่น้อง

ศิริวรรณ ตักน้ำไม่ถึง-*-  ทำไมกุไม่เกิดมาสูงกว่านี้วะ?

แล้วก็คิดถึง เสียงเป็ดของเป๋า

แม้จะฟังแปลกหู แต่ก็เป็นที่ระบายอารมณ์ของพวกเราในการล้อให้เป็ดเสียเซ้ว จนต้องไปถามแม่ว่าเสียงเป็ดจริงป่าว? 55+

คิดถึง ไก่ชึ่ง ซึ่งกลายเป็นคำประจำค่ายของพวกเรา

สุดท้ายอยากขอบคุณอะไรก็ได้

ที่ทำให้เราได้เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำเหล่านี้

ขอบคุณอะไรก็ได้ที่ทำให้ทุกคนตัดสินใจมาด้วยกัน

ขอบคุณอะไรก้ได้ที่ทำให้เราผูกพัน จะจำไว้ว่ามันช่างร้ายกาจนักในความรู้สึก

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------