ไม่ได้เข้ามาเขียนนานมาก

พอได้กลับมาอ่านที่เคยเขียนไว้ ก็รู้สึกแปลกดี

เหมือนกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นกับเรามาก่อน

เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องของเราจริงๆเหรอนี่

 

ช่วงนี้สอบเสร็จแล้วแบบว่าว่าง ก็เลยเอาไดอารี่มานั่งอ่านเล่น

สนุกดีนะ ลองดูสิ

 

ช่วงที่หายไป มีอะไรอัพเดทตั้งมากมายก่ายกอง เล่าไม่หมด

เอาเป็นว่ามีความสุขดี มิตรรักแฟนเพลงไม่ต้องเป็นห่วง(มีด้วยเหรอออออ.........)

 

สักวันฉันจะเปล่งประกาย   วันนั้นถ้าวันนี้มันไม่ใช่ก็ใกล้เคียงมากแล้วแหละ

 

สุขสันต์วันปิดเทอม ขอให้สนุกกับวันหยุด

 พักนี้โดนชีวิตประจำวัน สูบพลัง ทั้งกายและใจ

 

 

 

 และแล้วก็ได้ไปเยือนอำเภอในฝันที่อยาก....ไปมาก

 

 

สอบเสร็จไปแล้ว 5ตัวติดๆ เหลืออีกตัวเดียวเท่านั้น

 ข้าพเจ้าจะได้ไป หลั่นล้าตามประสาคนโสด ถึง อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน

วู้ๆๆๆ ดีใจๆๆๆๆจองตั๋วรถไฟแล้วด้วย ที่โน่นอากาศต้องดีแน่ๆ

พรุ่งนี้จะติดรถเพื่อนไปเที่ยวที่พัทยา ว่าจะแอบไปเซอร์ไพร์แม่ซะหน่อย

ไม่เจอะกันนาน คิดถึงจังเล้ยยยยยยย......

                                            

เหงา   แต่มันไม่ได้มากมายจนทนไม่ได้

เงียบ   แต่ก็ไม่นาน เดี๋ยวก็พูด

งอน   ตอนนี้ยังไม่หาย

คิดถึง  ตลอดเวลา

 

ว้า....วันนี้วันศุกร์ ต้องอยู่หอคนเดียวอีกแย้วววววว

คิดถึงแม่อ่ะ อยากไปหาจัง แต่ไม่มีตังค์ค่ารถ

ขอยืมหน่อยเดะ......

 วันนี้ไปดูหมอมา แอบฮาได้อีก

ไม่เล่าหรอก เดี๋ยวแม่หมอแอบฟัง ก๊าก..........

 

ไม่มีอะไรจะอัพ แค่นี้ละกัน

               เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา

       มีสาวเอกญี่ปุ่นสูงประมาณ150กว่าๆ 2คน

       พยายามตะเกียดตะกายด้วยความสูงที่มี เพื่อปรับแอร์ในห้องพัก

       เหตุการณ์จบลงด้วย หนึ่งในสองคนนั้น หัวทิ่มตกเตียง

       หลังจากนั้นจึงคิดได้ว่า ทำไมไม่ใช้เก้าอี้ต่อบนเตียงอีกที -*-

       ก็บอกแล้ว คนดีๆเค้าไม่ทำกัน

       ข้อคิดที่ได้จากเรื่องนี้ "หาแฟนสูงๆ จะได้ใช้ความสูงของแฟนให้เป็นประโยชน์"

 

เพิ่งย้ายมาอยู่หออ่ะพี่น้อง ยังไม่ถึงเดือนเลย

 แต่รู้สึกว่าพลัดพรากจากครอบครัวมาเป็นชาติ เว่อร์มากกกกกกกกกกก...

คิดถึงที่บ้าน อยู่ด้วยกันก็รำคาญ ห่างกันก็คิดถึง อีนี่จะเอายังงัยไม่รู้เนอะ....

 

กลับมาแล้วค่า

 10 วันที่ผ่านมาของการอยู่ที่โรงเรียนทุ่งไทรทอง จ.ตรัง

 10วัน ไม่มาก แต่ก็นานพอที่จะรู้สึกผูกพัน

มันได้หลายอารมณ์มากๆ เหนื่อย นอย อร่อย สนุก ง่วง ฮา งอน น้อยใจ กลัว(คนเมาที่น่ารักมากๆ )

ไม่อยากกลับ แต่ไม่กลับไม่ได้

พอกลับมาแล้วก็คิดถึง........

คิดถึงทุกอย่างที่มันหลอมรวมกลายเป็นความทรงจำที่ได้รับ

ไม่ว่าจะดี หรือ ไม่ดี

พอใจหรือไม่พอใจ

เราเป็นคนไม่ชอบถูกผูกมัด

แต่ครั้งนี้ถูกความผูกพันเล่นงานเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

อยู่ กทม. นั่งกินข้าวเย็นก็คิดว่า

ถ้าอยู่ตรังตอนนี้คงเป็นวงข้าวใหญ่ที่มีเรา12คน กะลังซัดโฮกกกกกกกกกก(โดยเฉพาะกรูเอง)

ซื้อมังคุดก็คิดถึงผลไม้เป็นกระสอบที่คุณครูและชาวบ้าน รวมทั้งน้องๆเอามาให้จนกินกันไม่ไหว

เห็นสี แล้วก็คิดถึงตอนที่แก๊งค์ทาสี ทาสีกันจนนอย มีคนถึงกับเปรยว่า ตั้งแต่มาอยู่ตรังชีวิตกรูมีสีสันขึ้นเยอะเลย-*-

คิดถึงลุงวิม ลุงนักการที่พยายามหลอกล่อสาวๆอย่างเราให้อยู่ตรังด้วยการจะยกสวนยางให้

น่าสนใจมาก แต่เสียดายที่หลานชายของลุงยังอยู่แค่ ป.6

คิดถึงพี่ตั้ม แอนด์เดอะแก๊งค์ที่มีสมาชิกอีก 2คน คือ เจ๊เดย์ กะ พี่เบิ้ม

แก๊งค์นี้ทำงานบนที่สูงค่ะ เพระสูงกันหมด

พอตกเย็น พี่แกก็จะไปเตะบอลกะชาวบ้าน

ตกดึกก็ตั้งวงกัน พอเค้าตั้งวงมึนได้ที่ จุ๊บจิ๊บก็จะเริ่ม กลัว พยายามไม่เดินเฉียดหรือแสดงอาการกลัว

แต่ก็ไม่สำเร็จค่ะ เค้ารู้เลยทีเดียว จากนั้นมา..

ดูพี่จะให้ความสนใจกะ อาการกลัวคนเมาของเรามากพอสมควร

แต่ไม่มีใครสนใจเลยว่าความเตี้ยของกรู ดันสร้างปัญหาให้ตัวกรูเองด้วยเหมือนกัน

ห้องน้ำ จะมีถังน้ำแกลลอนใบใหญ่มากกกกกกกก สูงประมาณเรานี่แหละ

ตอนน้ำเต็มถังมันก็ไม่มีไรหรอก แต่พอน้ำเหลือก้นๆถัง เกิดไรขึ้นรู้มั้ย? พี่น้อง

ศิริวรรณ ตักน้ำไม่ถึง-*-  ทำไมกุไม่เกิดมาสูงกว่านี้วะ?

แล้วก็คิดถึง เสียงเป็ดของเป๋า

แม้จะฟังแปลกหู แต่ก็เป็นที่ระบายอารมณ์ของพวกเราในการล้อให้เป็ดเสียเซ้ว จนต้องไปถามแม่ว่าเสียงเป็ดจริงป่าว? 55+

คิดถึง ไก่ชึ่ง ซึ่งกลายเป็นคำประจำค่ายของพวกเรา

สุดท้ายอยากขอบคุณอะไรก็ได้

ที่ทำให้เราได้เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำเหล่านี้

ขอบคุณอะไรก็ได้ที่ทำให้ทุกคนตัดสินใจมาด้วยกัน

ขอบคุณอะไรก้ได้ที่ทำให้เราผูกพัน จะจำไว้ว่ามันช่างร้ายกาจนักในความรู้สึก

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

เพิ่งกลับมาจากหัวหินค่ะพี่น้อง ค้างแค่คืนเดียวแต่ความสนุกเต็มเปี่ยม

ทริปนี้ได้เพื่อนร่วมทริปที่ ไม่เคยคิดว่าจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน คือ แฟง  อาม่า( บุณชรา) แล้วก็ นัน

รวมกับ ทราย ปูน นิว แล้วก็เราเอง รวมแล้วทริปนี้ 7 คน ไม่มากไม่น้อยกะลังดี

คืนก่อนวันเดินทางไปค้างที่หอของนิว( ความจริงคือหอของปูน55+) นอนกัน 4 คน มีหมอนที่ใช้หนุนได้อยู่3ใบครึ่ง

                                 นิว ปูน ทราย นอนบนเตียงกับหมอนคนละใบ กะ ผ้าห่มหนึ่งผืน

                                 ส่วนเรา-*-ได้หมอนมาครึ่งใบ โนผ้าห่ม นอนข้างล่างเพราะสันดานส่วนตัวที่ไม่ชอบนอนโดยที่มีเพื่อนร่วมเตียง

                                 พื้นแข็ง ทนได้ ชินละ

                                  แอร์เย็น ไม่เป็นไรมีผ้าขนหนูกับเสื้อแขนยาว

                                 แต่พอตกดึก ฝนตก-*- หนาวมากกกกกกกกกก

                                  เราเลยต้องละทิ้งความเป็นตัวเอง เพื่อเอาตัวรอด

                                  ขอนอนด้วย กรูหนาวววววววววว........

                                 นึกว่าจะพ้น ที่ไหนได้ บนเตียงแอร์ลงพอดี หนาวกว่าเดิม-*-

                                 สรุป แม่ง หลับๆตื่นๆทั้งคืน

ตี5 ปูนตื่นขึ้นมากรีดตา เราก็ลุกขึ้นมาสระผม

นัดกะ ม่า กะ แฟงไว้ที่ท่าเรือ ขึ้นแท็กซี่ไปหัวลำโพงด้วยความลุ้นว่าจะทัน รถไฟด่วนรอบ8โมงมั้ย?

อยู่ในรถแท็กซี่ ทุกคนน่ารักมาก ไม่ว่าอาม่าเลยที่มาช้า แค่ถามว่า เพราะใครวะ? 55+

แต่ในที่สุดก็ทัน 8โมงค่ะพี่น้อง แต่ว่ารถไฟเต็ม-*-

รอกันไปจนถึง 9 โมงครึ่ง ถึงได้ขึ้น แล้วกว่าจะถึง บ่าย2โมง

เป็นการนั่งรถไฟที่หลับสบายที่สุดเพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ

ได้บ้านพักติดริมทะเล คืนละ 1,800( ป้าที่ดูแลบอกว่าถ้าหนูๆอยู่2คืนจะลดให้เหลือ 1,200 *0* เสียดาย)

ข้างๆบ้านพักมีร้านอาหารชื่อ เจ๊เขียว เป็นที่รู้จักของคนพื้นที่และนักท่องเที่ยว แต่กรูไม่รู้จักอ่ะ

ก็ไปกินข้าวกลางวันกันที่ร้านเจ๊เขียว

 แพงเชี่ยๆ กรูจะจำไว้ว่าเจ๊เขียวขายไข่เจียวได้แพงที่สุดในประเทศไทย ใช่มั้ยไอแฟง55+

ตกกลางคืนไปเดินเล่นกันที่ตลาดโต้รุ่งอันขึ้นชื่อของหัวหิน มีของน่าสนใจขายเยอะแยะเลย ฝรั่งทั้งน้านนนน

แต่ไม่มีตังค์จึงได้แต่ดู เดินจนทั่วก็กลับบ้านพัก มาตั้งวง ก๊งกันตามประสา

ก่อนกินส่งตัวแทนทริปไป 2คน คือ

ไอนัน(เสื้อเขียวอ่อน กะ กางเกงลายสีเขียวเช่นกัน) กะ ไอปูน(กางเกงเขียวแก่แนวเด็กแว๊นวัดดาว) โคดเขียวอ่ะเมิง

ไปขอซื้อน้ำแข็งและเอากระติกจากร้านเจ๊เขียวมาเพื่อการดื่ม

ฮามากๆ อ่ะ ไม่เคยเห็นม่า เมาอ่ะ55+

 ทุกคนแย่งกันพูดเสียงดังมาก แต่คนฟังมีอยู่คนเดียวคือ กรู55+

จนตีหนึ่ง คนฟังเริ่มไม่ไหว จึงขอตัวเข้านอนปล่อยมันไว้กันเอง

สรุปไอนิว กะ ไอทราย ถูกทิ้งให้นอนอยู่ข้างนอกกัน2คน

คนอื่นๆแม่ง หนีเข้าห้องไปนอนกันหมด

เช้าวันรุ่งขึ้น เราตื่นคนแรก ก็ก็อกๆแก๊กๆ อาบน้ำแบบเงียบๆ

แต่พอนันซึ่งนอนอยู่ข้างนอกตื่นมันก็ชวนคุย และตามมาขอสบู่

นั่นแหละเลยทำให้ทุกคนตื่นกันหมด เสียงโคดดังอ่ะเมิง ( ตอนเมาก็โคดหื่น อันที่จริงไม่เมาก็หื่นอยู่แล้ว)

โอ้เอ้กันอยู่นานกว่าจะไปกินข้าว แล้ว ก้กลับมาถ่ายรูป

จากนั้นเก็บของ ขึ้นรถกลับ กรุงเทพ มาลงรถที่อนุสาวรีย์ หิวเลยแวะกินเตี๋ยวเรือจากนั้นก็แยกย้าย

ทริปหน้า อย่าลืมนะ ตุลาคม ไป อ.ปาย กัน อำเภอในฝันของกรู *0*

จะหยอกกระปุกทุกวันนับแต่วันนี้เป็นต้นไป.....

 และแล้วกรูก็ได้ตำแหน่งอันทรงเกลียดมาครอง55

ต่อไปนี้กรูเป็นประธานสมาคมสาวโสดแทนไอนิวแล้วเว้ยยยยยยยย

  

 

 

ไม่ชอบ นั่งรถเมล์ไปเรียน

ไม่ชอบ อดข้าวกลางวัน

ไม่ชอบ ช่วงสอบที่ไม่มีการหยุด

ไม่ชอบ ลุกจากที่นอนตอนเช้า

ไม่ชอบ บ้านรกเหมือนรังหนู-*-

ไม่ชอบ ทำงานบ้าน

ไม่ชอบ เอาแต่คิดถึง

ไม่ชอบ ไม่มีตังค์ใช้

ไม่ชอบ ไม่มีเวลา

ไม่ชอบ ยืมหนังสือกับสิ่งมีชีวิตที่หอปรีดี

ไม่ชอบ หาหนังสือในหอปรีดีไม่ค่อยเจอ

ไม่ชอบ ฝนตก

ไม่ชอบ ความว้าเหว่ของท่าพระจันทร์

 

            ชอบ ฟังเพลงบนรถเมล์

  ชอบ โต๊ะเขียว

                     ชอบ และกลัวเจ๊ร้านโรตีมะตะบะ

              ชอบ การได้อยู่กับเพื่อนๆ

                              ชอบ อ่านหนังสือ(ที่ไม่ใช่หนังสือเรียน)

 ชอบ เล่นเน็ต

            ชอบ กินขนมของเพื่อน

             ชอบ ช่วงชีวิตที่ได้อยู่หอ

             ชอบ วันที่อากาศแจ่มใส

           ชอบ อัพสเปซไร้สาระ

                                              ชอบ ออนตอนไม่มีใครอยู่ แล้วกุจะคุยกะคราย....-*-

                                        ชอบ อ่านสเปซของเพื่อนๆ ชีวิตดูมีอะไรกว่ากุอ่ะ

    ชอบ คนบางคน

 

วันนี้วันเกิดเพื่อนต้น Happy Birthday นะแก

วันนี้สอบスピーチคนแรก ตื่นเต้นมากมาย

วันนี้ง่วงมากมาย แต่ไม่ยอมนอน บ้าว่ะอีนี่

วันจันทร์มีสอบ อ่านกันเข้าไป

อยากไปดูหนังสั้น ชวนนิวไว้แล้ว

อยากไปเดินเล่นที่ถนนพระอาทิตย์หลังจากที่แผนการครั้งก่อนล่มไปเพราะ สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า แม่-*-

อยากคุยกันอีก

อยากอ่านดอนกิโฆเต้

อยากไปดูแฮร์รี่ พอตเตอร์

อยากฟังเพลงเก่าๆ ประมาณ เรนโบว์ มีใครแก่ทันฟังเพลงยุคนั้นแบบกรูได้อีกมั้ย?

 

 

 

ฮึ่ม.... -*-

อัพสเปซครั้งนี้เรามาเพื่อเม้าท์ เพื่อนต้น

คือแบบนี้นะคะ

คือว่าบ้านดิชั้น กะ เพื่อนต้น อยู่ละแวกเดียวกันค่ะ

เวลาไปเรียน หรือ กลับบ้าน เราก็จะแทคทีมเป็นดูโอจำเป็น กลับด้วยกันค่ะ

เพื่อนต้นนี่ก็น่ารักค่ะ เป็นเพื่อนที่ดีค่ะ ขึ้นรถทีไรหลับตลอด กุด้วย55+ ก็มันง่วง......

เพื่อนต้นก็แบบว่าชอบใช้เพื่อนจิ๊บ ถือของให้

 

เพื่อนต้น : จิ๊บฝากถือแป๊บดิ๊

เพื่อนจิ๊บ :  แต่ก็รับมาถือด้วยความมีน้ำใจ

ไม่หนักหรอกค่ะ เพื่อนจิ๊บทนได้ค่ะ เล็กน้อย

 

แล้วมันก็มีอยู่เย็นวันนึงค่ะ มีเพื่อนสาวสวยอีกคนกลับด้วย

ไปขึ้นรถทางสนามหลวงเหมือนกันค่ะ

ก็เดินกันไป3คนค่ะ

สองคนนั้นเค้าก็คุยกันหนุงหนิงค่ะ

เพื่อนจิ๊บก็ไม่ได้พูดอะไรมากค่ะ เป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งอ่ะค่ะ

ไม่ได้ตั้งใจจะฟังเค้าคุยกันเลยค่ะพี่น้อง

แต่มันมีประโยคนึง ลอยผ่านมากระทบรูหูโดยบังเอิญค่ะ

 เพื่อนต้น       : ช่วยถือมั้ย?

เพื่อนสาวสวย   : 

 

 

เพื่อนจิ๊บ        :

                

 ป่าวค่ะ เพื่อนต้นไม่ได้กล่าวประโยคนั้นกะเพื่อนจิ๊บค่ะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดค่ะพี่น้อง

 เพื่อนต้นพูดกะเพื่อนสาวสวยคนนั้นค่ะ

  ช่างเป็นคนที่รักเพื่อนมากค่ะพี่น้อง

 ขอบคุณ

 จบ

 

                 วันนี้วันศุกร์ ไอปูน กะ ทราย ไปรับน้อง โหะๆ

                      ขอให้โดนว้าก จนหาทางกลับวัดดาวษ์ไม่ถูก

 

ย้อนหลังรับน้อง

 ไปหาดเจ้าสำราญ จ.เพชรบุรี มาค่า

สนุกเป็นพักๆค่ะ น้องๆน่ารักมากค่ะ

สายชั้น มีหลีดด้วย สายนี้คัดหน้าตาจริงๆ หุ..หุ..

หาดสวย ฟ้าใส

บรรรยากาศดีได้อีก ถ้าไม่มีพวกมีแฟนแล้วไปเดินจูงมือกันให้ช้านอิจฉาอยู่นั่น-*-

เชอะ...อย่าให้กุหาได้มั่งนะ หุ..หุ...

กลับมาจากรับน้อง ได้เสียงแอ๊... และความดำ มาเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว

จะบอกว่ายังเซ็นสมุดกระจกได้ไม่ครบเลย

เสียดายเป็นที่สุด เอาไว้คราวหน้าละกัน เนอะ

 

 

 

 

 

 

 

เหงาค่ะพี่น้อง

เปิดมา2อาทิตย์กว่าๆละ ยังไม่ชินเลยอ่ะ

อยู่ที่นี่ไม่เหมือนเรียนมหาลัยเลย

รู้สึกเหมือนกลับไปเรียนที่โรงเรียนอีกรอบเลยว่ะ

เช้านั่งรถเมล์มาเรียน เลิกเรียนก็ขึ้นรถกลับบ้าน

แถมยังต้องผจญกะรถติดอีก เหนื่อยชิหาย

วันๆไม่เจอใคร นอกจากเพื่อนในเอก

และนอกเอกบ้างเล็กน้อยถึงปานกลาง

 

 

การเรียนก็หนักหน่วง จันทร์นี้มีสอบอีกแล้ว

วันอังคารก็มี quiz คำศัพท์

ตามด้วยฮัปเปียวหน้าชั้น ในวันพุธ

(ฮับเปียวคือการออกไปพูดspeech หน้าชั้นเรียน)

(ส่วนspeech แปลว่าอะไร ไปเปิดดิคเอาเอง)

ชั้นยังมานั่งอัพสเปซอยู่เลยยยยย...

เออ ว่าแล้วก็ไปดีกว่า....

วันหลังจะอัพใหม่ละกัน

เจอกันพี่น้อง....

 

 

                เมื่อวันเสาร์ไปเตรียมงานออกบูทของเพาะรักในงานเปิดโลกกิจกรรม  เจ๊เชอร์รี่ของเราอุตส่าห์ทำกระโจมด้วยความเหนื่อยยากอาบเหงื่อต่างน้ำ เท่ห์มากๆ ทำงานกันทั้งวันแบบนันสต็อป กลับไปที่หอก็ยังหอบงานไปทำอีกแล้วก็แยกย้ายกันไปนอนตอนเกือบตีหนึ่ง  พอตอนเช้าเป๋าบอกว่า มีปัญหาว่ะ มีผึ้งแตกรังในอะควาติกที่พวกเราเหล่าชุมนุมทั้งหลายจะใช้สถานที่ในการจัดกิจกรรม จากนั้นก็ไปประชุมกันที่ยิมว่าจะเอายังงัย

ซีเรียสมากๆ หน้าห้องถึงกับแขวนป้ายว่า “ประชุมปัญหาผึ้งแตกรัง” -*- มันเป็นเรื่องใหญ่มากๆค่ะพี่น้อง

สรุปที่จัดกันไปก็เก้ออ่ะ ยกเลิกกิจกรรมในอะควาติค ให้มาจัดข้างนอกเอา สตาฟ สั่งไม่ให้เข้าไปในอะควาติค

บอกว่า ถ้าเกิดไรขึ้นไม่รับผิดชอบ แต่ก็นะมันต้องเข้าไปขนของนี่คะ เหล่าชาวเราก็เคลื่อนพลกันไป ตื่นเต้นๆ พิมพ์แบบอยากเห็นผึ้ง ส่วนเราก็เฮ้ย...ลุ้นๆ  กุจะเจอแจ็กพ็อตโดนผึ้งต่อยมั้ยนี่....  พอเดินเข้าไป จากความตื่นเต้น

ก็เปลี่ยนเป็นความสงสัย ไหนอ่า.....ไหนผึ้ง? คุณผึ้งไปไหนกันหมดค้า....  แต่แล้ววันนี้ก็ผ่านไปด้วยดี

เรื่องนี้จะกลายเป็นตำนาน ว่าครั้งนึงผึ้งเคยสร้างความเปลี่ยนแปลงให้คนอย่างพวกเราได้มากขนาดนี้

 

กลับบ้านมาออนเอ็มเช็คเมลก็เจอเมลของแก ส่งมาตั้งหลายฉบับ

 คือเจ๊คะ...ชั้นไปแค่วันกว่าๆเอ๊ง ระดมส่งจดหมายรักมามากมาย ฮ่า..ฮ่า...

แต่ก็ดีได้อ่านเมล ชอบ แบบนี้ต้องไม่อยู่บ่อยๆ หุ..หุ..

 

 

28 มีนาคม-1 เมษายน

ไปตรังมา อากาศร้อน ตัวดำได้อีก -*-

เต้   ขอโทษที่พวกเราพยายามกันอย่างยิ่งที่จะไม่ประชุมงาน ยังงัยก็จะพยายามต่อไป555+

พี่เชอร์รี่  พี่เป็นผู้หญิงที่เท่ห์มากๆ ขอสมัครเป็นแฟนคลับได้มั้ยคะ?

พิม   ถ้าขาดพิมไป  ที่ประชุมของเราคงเตลิดไปถึงยะลาได้

พี่ก้ามปู  ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ไม่เรียกพี่ก็ได้เดี๋ยวเรียก ป้า555+

เป๋า  ทริปนี้พาแฟนไปด้วย

แอ๋ว   อยากจะอยู่บ้านก็ไม่บอกอ่ะนะ  นั่งทำหน้าเครียดอยู่คนเดียวในที่ประชุม

ตาล   ผู้นำแรมต่ำแห่งหนังสือแปร เมิงฮาได้อีกอ่ะ กุไม่เคยคิดว่าจะคุยกะเมิงรู้เรื่องเลยให้ตายเหอะ

พี่โต  เห็นเงียบๆ นิ่งๆ แอบฮานะท่าน คืนนั้นตกลงเจอผีสึนามิป่ะ?

หมี(ทะเล)  นอกจากจะเป็นหมีแล้วยังใจดีรักเด็กด้วยนะ (สปีชี่ส์เดียวกันอีกตะหาก หมีพูห์+หมีแพนด้า น่าร้ากกกก... )

มด  เมื่อไหร่จะเลิกยิ้ม....ยิ้มอยู่ได้ตลอดเวลา เป็นมดอารมณ์ดีจริงๆ

 

วันนี้ออกไปกินเอ็มเค กับ เพลง ( ซึ่งมันเป็นคนเลี้ยง) แพร นิว  ปุ๊ก ใหม่

ไม่ค่อยได้พูดจามีสาระกันเท่าไหร่(กินอย่างเดียว  ).....แต่รู้มะ อิ่มใจว่ะ  พอๆกับอิ่มท้องนั่นแหละเว่ย55+

ขอบใจที่ชวนกุนะเพลง ของขวัญติดไว้ก่อน ช่วงนี้ค่าเงินบาทฝืดคอ เอ๊ย....ฝืดเคือง

 

กลับบ้านมา ออนเอ็ม พีคว่ะ เพื่อนทะเลาะกัน

เราเป็นคนกลางลำบากใจนะ  ช่วยบอกทีซิว่าเราควรทำยังงัย

เออ.....ตอบเองก็ได้.......เราทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากรับฟังพวกแกทั้งคู่

ขอโทษที่ทำได้แค่นี้....

ทั้งๆที่อยากทำใจจะขาด แต่มันไม่สมควรและไม่มีเหตุผลพอ

แม้จะมีสิทธ์ของความเป็นเพื่อนก็ตาม

เรารู้ว่าแก 2 คนนิสัยเป็นงัย ฉะนั้นกุจะไม่ตัดสินหรอกนะว่าใครผิด ใครถูก

ไม่มีใครผิดไม่มีใครถูก มีแต่คน 2 คนที่ไม่เข้าใจกัน เพราะมันคุยกันคนละภาษา

(ก็ไม่รู้ว่าคนที่เข้าไปด่าเพื่อนกุเนี่ย....รู้ภาษาบ้างมั้ย? ให้แม่งด่ากันแค่ 2 คนไม่พอหรืองายยย?-*- )

 

คืนนี้นอนดึกเป็นพิเศษ เลยได้เจอสหายรักปูน  กะ ยูจัง ในMSN

คิดถึงพวกแก 2 คนมากมายเลยว่ะ

คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง

คิดถึงเธอ(ทั้งสอง) เกินจะเอ่ย...คำใด

 กุเพิ่งรู้ว่าอานุภาพของความคิดถึงมันร้ายแรงนัก

ปูน กุจะตั้งใจอ่านโต๊ะโตะจังเพื่อเมิงนะเว่ย

ยู    ดูกูเป็นตัวอย่าง.....เมิงก็ต้องอ่านด้วย (เดี๋ยวกุก็ให้เมิงแปลให้ฟังอีกที555+ )

 

สุดท้ายขอฝากอะไรเล็กๆน้อยๆถึงมิตรรักแฟนเพลงหน่อยนึง

 ทราย เมิงไม่ค่อยออนไม่พอนะ........ยังรีบชิ่งอีก พอกุมาเมิงก็ไป แล้วจะได้เจอคุยกานบ้างมั้ยนี่

          ฮึ.....เสียแรงที่อุตส่าห์คิดถึง

 อ้อม   ชั้นคงไปสัตหีบกะแกไม่ได้แล้วว่ะ  เงินหมด แม่คอยจับตามองยามย่างกรายออกจากบ้าน

          ทำงานคงเหนื่อยมาก.....อย่าไปกัดพวกAF เข้านะเว่ย  เดี๋ยวโดนหักค่าแรง

ใจหาย......

เทอมหน้า......พวกเราคงไม่ได้นอนด้วยกันอีกแล้วเนอะ

ดีใจว่ะ...ที่ได้เจอพวกแก

 (แม้ว่าในห้องจะมีใหม่ปกติอยู่คนเดียวก็เหอะ 555+)

อยู่ท่าพระจันทร์ คงจะเจอใหม่ยากขึ้น เพราะเด็กเอกบรรณฯ

ชอบซุ่มเก็บตัว ( ความจริงเป็นมือปืนรับจ้างป่ะเนี่ย..)

ยังงัยก็อย่าลืมกันนะ.....

ส่วนนิวกะแพร คงได้เจอกันอยู่แล้วเพราะอยู่เอกเดียวกัน

เว้นแต่ว่า แก..จะตื่นสายมาเรียนไม่ทัน 555+

 สุดท้ายก็ยังอยากบอกอีกทีว่าดีใจที่ได้เจอพวกแก

ความจริงตั้งใจจะบอกให้มันมากกว่านี้

แต่....พอเอาเข้าจริงๆ ไม่รู้จะใช้คำไหนที่มันจะสื่อออกมาให้ตรงกับความรู้สึกของเราได้

หว้งว่าคงเข้าใจกันนะ เราเป็นแบบนี้เอง

ปากหนัก....จะบอกอะไรแบบนี้ ทำไม่ได้ ( เขิน)

ดีแต่แถ....ไปเรื่อย